Ինչպես է ձևավորվում եզրակացությունը։

We do not score wines and do not rank wineries by how good they are. We collect verifiable facts about the producer, the price and the awards, and derive a category from them by published rules. The rules are the same for everyone: two people with this methodology and the same sources arrive at the same result.

The category is computed by a deterministic function, not by a language model. Feature weights and thresholds live in a versioned config in the repository, and the version is stored next to the producer's category — it is always visible which edition of the methodology produced the result. Weights cannot be changed quietly: a set of reference wineries with known categories is checked on every build, and a change that breaks it fails the build.

Silence in the sources is not evidence. Where data is missing, the producer never gets a lower category by default: the absence of confirmation says something about us and our sources, not about the company. But silence about one thing is not silence about everything — a winery whose vineyard area is not published is not thereby a winery we know nothing about, and we say what we do know.

Every conclusion opens up to the facts it rests on: each fact carries a value, a source, a confidence level and the date we recorded it. That is both a product feature and our legal position — we publish what can be observed, not guesses about what is hidden.

There is no single «wine score» here and there will not be one. Provenance, recognition and the position of the price are shown separately, each with its own explanation, and we give no tasting scores of our own: a single taster would be exactly the matter of taste this project is built away from.

A significant fact is not stored as a field on a card but as a statement: a value, a source, the date it was observed and a confidence level — state registry, producer statement, inference from catalogue data, or manual verification. On the producer's page that list opens under «What this is based on», with the source and the date next to each fact.

Classification uses features from outside sources — production address, own vineyard area, full-cycle production, the estate-bottled mark, a named winemaker — together with features counted from our own catalogue: the number of appellations and regions in the range, spirits in the lineup.

Sources are ranked: registry first, then the label, the producer's own site, the retailer, everything else last. An individual source can be raised or lowered relative to its type — a fact checked by a person, for instance, should not lose to a shop scraper.

When sources disagree we do not quietly pick the right one. Both versions stay in the database with their sources and dates, the higher-ranked one wins, and the discrepancy is flagged for review — and, when it is worth the reader's attention, shown openly. «The label says since 1920, the company was registered in 2019» is content, not dirt in the data.

Re-importing the same value from the same source changes nothing; a new value from that source supersedes its own previous one, while statements from other sources are left untouched — their disagreement is settled by rank, not by overwriting.

From shop catalogues we take facts only: the name of the listing, the price, availability and the link. Retailers' own descriptions we do not copy.

Եզրակացությունը պատասխանում է մեկ հարցի՝ թանկ է արդյոք այս գինին համադրելի գինիների համեմատ, և ոչինչ չի ասում դրա որակի մասին։ Այն հաշվարկվում է գների դիտարկումներից. յուրաքանչյուր խանութի համար վերցնում ենք վերջին գրանցված գինը այն առաջարկներից, որոնք վաճառքում առկա էին, և այդ գների միջնագինն էլ գինու գինն է։

Այդ միջնագինը համեմատվում է խմբի միջնագնի հետ։ Խումբը նույն կատեգորիայի արտադրողների և նույն ոճային դասի գինիներն են, իսկ ոճային դասն այժմ կազմված է գույնից և շաքարի մակարդակից։ Եթե այդ երկուսից մեկն անհայտ է, դասը որոշված չէ, և եզրակացություն չի լինի. «տվյալներ չկան» վիճակը մենք երբեք արժեք չենք համարում։

Փրփրուն և կիսափրփրուն գինիներն առանձին ոճային դաս են. դրանց գինը համեմատում ենք միայն փրփրուն գինիների հետ, ոչ թե նույն գույնի հանդարտ գինիների։ Փրփրուն գինիները շաքարով և գույնով չենք բաժանում. փրփրուն գինու գինը որոշում են մեթոդն ու հնեցումը, ոչ թե շաքարը, իսկ շաքարի յոթ աստիճանը խմբերը չափազանց փոքր կթողներ համեմատության համար։ Մեթոդը (դասական, ռեզերվուարային, պետ-նատ) դեռ չենք տարբերում, ուստի դասական մեթոդով փրփրուն գինին նույն շարքում է ռեզերվուարայինի հետ և սովորաբար շարքից թանկ է ստացվում։ Փրփրուն գինու շաքարը ցույց ենք տալիս պիտակի եզրույթներով՝ ԵՄ կանոններով (բրյուտ, էքստրա դրայ, դեմի-սեկ), ոչ թե հանդարտ գինիների սանդղակով. բրյուտը «անապակ» չէ։

Խմբի միջնագնից ±15%-ի սահմաններում շեղումը նշանակում է «նմանատիպ գինիների մակարդակին», ցածր՝ «էժան», բարձր՝ «թանկ»։ Այս բառերից ոչ մեկը գինու գնահատական չէ. փոքր տնտեսության թանկ շիշը էժանից վատ չէ։ Թույլատրելի շեղումն ու մյուս շեմերը կարգավորումներ են, ոչ թե այս տեքստում գրված հաստատուն. գինու էջում բացվում է բլոկ իրական թվերով՝ գինու միջնագինը, խմբի միջնագինը և խմբի չափը։

Բերքի տարվա եղանակը հաշվարկվում է Copernicus Climate Change Service-ի վերավերլուծություններով․ ջերմաստիճանները՝ ERA5-Land (մոտ 0,1° ցանց, ≈9 կմ), տեղումները՝ ERA5 (0,25° ցանց)։ Վերավերլուծությունը դիտարկումների հետ համաձայնեցված մոդել է, ոչ թե եղանակային կայան այգում․ այն նկարագրում է ցանցի հանգույցի շրջակայքը։ Տվյալները ստանում ենք անմիջապես Copernicus Climate Data Store-ից CC BY 4.0 լիցենզիայով՝ «Contains modified Copernicus Climate Change Service information 2026»․ շարքերը պարունակում են մեր կողմից մշակված Copernicus-ի տեղեկատվություն։ Ո՛չ Եվրոպական հանձնաժողովը, ո՛չ ECMWF-ը պատասխանատվություն չեն կրում այդ տեղեկատվության և տվյալների օգտագործման համար։

Սեզոնը համեմատվում է ոչ թե կլիմայական նորմայի, այլ նույն գոտու նախորդ տասը տարվա միջինի հետ․ 1991–2020 թվականների նորմայի համեմատ գրեթե ամեն վերջին տարի «սովորականից տաք» կլիներ, ինչն ավելի շատ տաքացման մասին է, քան սեզոնի։ Գինու էջում գունավորված է միայն անսովորը․ ջերմությունը և սեպտեմբերյան անձրևները՝ այդ տասնամյակի համեմատ, իսկ ցրտահարությունը նշանակում է −2 °C և ցածր նվազագույն ջերմաստիճան ապրիլի 10-ից հետո։ Անգույն ցուցիչը նշանակում է «ինչպես սովորաբար», կետագծայինը՝ տվյալներ չկան։

Եղանակը նկարագրում է տարածքը, ոչ թե կոնկրետ այգին։ Եթե գինու համար ծագման անվանում նշված չէ, եղանակը վերցվում է ըստ տարածաշրջանի և նկարագրում է ավելի լայն տարածք։ Եթե գոտին բաց քարտեզներում սեփական գյուղ չունի, նրա կետը մոտավոր է, և սեզոնը հաշվարկվում է մոտակա կողմնորոշիչով։ Ցանցի մեկ բջջում կարող են ընկնել մի քանի գոտի․ այս տվյալներում նրանց եղանակը չի տարբերվում։ Ջերմությունն ու անձրևները բացատրում են, թե ինչպիսին էր սեզոնը, բայց չեն գնահատում գինին և չեն ասում՝ արդյոք ժամանակն է բացելու շիշը։

Շարքերն ամբողջությամբ վերահաշվարկվել են 2026 թվականի հոկտեմբերին։ Նախկինում նույն մոդելները գալիս էին Open-Meteo-ի արխիվի միջոցով, այժմ՝ անմիջապես Copernicus-ից և ստորև նշված կանոններով՝ բոլոր տարիների և երկրների համար միատեսակ։ Տարիների մեծ մասում թվերը չեն փոխվել։ 1996 և 2022–2025 թվականների տեղումները շատ գոտիներում նվազել են 5–10 %-ով․ հին արխիվը այդ տարիները մշակում էր այլ կերպ, և դրանք իրենց տասնամյակի համեմատ ավելի խոնավ էին երևում մշակման, ոչ թե եղանակի պատճառով։ Որոշ գոտիներում փոխվել են տարվա առանձին նշումներ՝ ավելի հաճախ սեպտեմբերյան անձրևը, ավելի հազվադեպ՝ շոգը կամ ցրտահարությունը, որոնք հենց շեմին էին։

The data comes in four layers: public registries, producers' own sites and labels, shop catalogues, and the official winners' lists of competitions. From shops we take the price, availability, the name of the listing and the link. Which registry stands behind an Armenian appellation is stated on the page of that appellation, next to the fact itself.

Different data moves at different rhythms. Prices are collected in a full weekly pass; once a week we also look for changes — listings that appeared or vanished in shops, winery pages that were edited; producers' sites are crawled monthly. The pace is deliberately gentle, over public pages, without working around any restriction.

Price observations are written once and kept: every price stays in the database with its own date and shop. History therefore accumulates from the very first run, and a wine catalogued later inherits all of it instead of starting from zero.

Part of the work is automatic. Linking a source record to a catalogue record is applied on its own once the confidence computed from weighted signals passes a threshold; where the match is ambiguous nothing is decided at all, and anything decided can be undone. That relaxation does not extend to classification or to publishing facts about companies — there the decision stays with a person.

The database is assembled from open sources and it contains errors — that follows from how it is built, not from carelessness. We would rather show «no data» than fill a gap with a guess, so an empty spot on a card is itself a piece of information.

Found a mistake — tell us. A correction that names its source is the fastest kind to verify, and the handling is the same as for the right of reply described in the section above.